Kainatın tarazlığı və insan zənni: Balansı pozuruq, yoxsa pozulduğunu zənn edirik?

Kainatın tarazlığı və insan zənni: Balansı pozuruq, yoxsa pozulduğunu zənn edirik? Həyatda hər şeyin bir tərəzisi olsaydı, görəsən bizim tərəzimizdə hansı göz ağır gələrdi? Verdiklərimiz, yoxsa aldıqlarımız? Əslində, bu sualın üzərində dərindən düşündükcə insanın daxilindən çox rahatlatıcı və təmiz bir həqiqət boy göstərir: Biz ümumiyyətlə balansı poza bilmirik, sadəcə pozduğumuzu zənn edirik. Kainatın elə mükəmməl, dəyişməz bir nizamı var ki, biz fərqində olmasaq belə, o sistemi həmişə balansda saxlayır. Amma gəlin görək bu böyük tarazlıq ilə bizim gündəlik həyatdakı daxili gərginliklərimiz və bədənimizin verdiyi reaksiyalar bir-biri ilə necə əlaqəlidir? Böyük planda hər an balansdayıq Kainat heç vaxt ifratda uzun müddət qalmır. Təbiətdə gecə ilə gündüz, qış ilə yay, nəfəs almaqla vermək necə bir-birini əvəz edirsə, insan həyatında da verilmə və alınma dövriyyəsi eyni dəqiqliklə işləyir. Əgər sən böyük planda bir yerdə çox enerj xərcləyirsənsə, nədənsə fədakarlıq edirsənsə, sistem mütləq başqa bir yerdən, gözləmədiyin bir qapıdan o enerjini sənə geri qazandırır. İstəsək də, istəməsək də bir şey vermədən almaq və ya verdiyini qarşılıqsız qoymaq şansımız yoxdur. Tərəzi hər zaman bərabərdir. Çünki Yaradanın qoyduğu nizam xəta tanımır. Zənnimiz və yaratdığımız illüziya. İlahi qanunlarda çox gözəl bir həqiqət var: "Mən qulumun zənni üzərinəyəm." Biz həyata hansı pəncərədən baxırıqsa, reallığı da məhz o prizmada yaşayırıq. Əgər insan zənn edirsə ki, "mən balansı pozdum, indi cəza alacağam" və ya hər şeyi öz nəzarətində saxlamağa çalışıb panikaya düşürsə, sistem ona məhz o zənnin ağır yükünü yaşadır. Amma əgər insan böyük plana təslim olub bilir ki, "mən nə edirəmsə edim, sistem məni həmişə tarazlığa gətirir", o zaman həyat ona məhz o əminliyin rahatlığını təqdim edir. Biz sadəcə – öz məhdud ağlımızla – hər şeyin nəzarətdən çıxdığını düşünərək özümüzə süni stress yaradırıq. Bədəni yoran balans deyil, gözlənti çatışmasıdır Bəs onda niyə yoruluruq, niyə xəstələnirik? Əgər kainat bizi hər an balansa gətirirsə, bədən niyə "stop" deyir? Məsələ məhz burada, insan təbiətinin incə detalında gizlənir. Hər nə qədər təmənnasız olduğumuzu desək də, insan kimi kimsəyə bir şey verəndə qarşılığını da məhz həmin ünvandan almaq istəyirik. Həmin insandan istədiyimiz sevgini, dəyəri və ya reaksiyanı ala bilmədikdə isə içəridə dərindən bir haqsızlıq duyğusu, küskünlük və ya çatışma yaranır. İşte bədəni xəstə edən və ya yoran kainatın tarazlığı deyil. Bədən böyük planın yükünü yox, məhz bizim o gözləntilərimizlə reallıq arasında yaratdığımız daxili sürtünməni daşıya bilməyib yorulur. Xəstəlik və ya yorğunluq çox vaxt bir cəza deyil, bədənin bizə verdiyi səmimi siqnaldır: "Bir dayan, içindəki o gözlənti yükünü burax və yenidən mərkəzinə qayıt." Nəticə əvəzi: Həyatın özü elə bir axındır ki, sən onsuz da heç vaxt tarazlıqdan kənarda qala bilməzsən. Biz sadəcə hər şeyi dərhal eyni anda görmək və idarə etmək istədiyimiz üçün yoruluruq. Əgər daxildəki o gizli gözləntilərin yükünü bir az azaldıb, kainatın dəyişməz ədalətinə güvənsək, görərik ki, tərəzi heç vaxt əyilmir. Hər şey tam vaxtında, tam yerində və tam ən gözəl şəkildə öz balansını tapır. Əsas odur ki, öz zənnimizlə bu gözəl axına qarşı durmayaq, sadəcə həyatın özünün bizi balansa gətirməsinə icazə verək.